مرا سوزی نهانی سوته پر کرد

بت افسونگری از ره بدر کرد

بیا اکنون تو بنگر حال عاطف

گران سر لعبتی تا این کمر کرد

وطن شیران شیدا واله بینم

به هر سنگی سرشکی ژاله بینم

گهر عاطف بیارامد درونش

ز خاک و خون گل آلاله بینم

به دنیا هر کسی کامد گذر کرد

ز کردارش نهالان بس شجر کرد

نشان عاطف درخت مهربانی

بود حاصل زتو آنگه ثمر کرد

پرستو ای مهاجر مرغ دادار

ببر احوال این خسته دل افگار

بگو   با    آشنا  آرام     جانم

که عاطف باشد اندر شوق دیدار

به گل رخساره ات آثار شبنم

بباری اشک بر دامان تو نم نم

شکر خندی بزن ای جان عاطف

نبینم چهره ات آلوده با غم

به گل رخساره ات آثار شبنم

بباری اشک بر دامان تو نم نم

شکر خندی بزن ای جان عاطف

نبینم چهره ات آلوده با غم

نمی گویی سلامم را جوابم

نمی آیی چرا یکدم به خوابم

که عاطف را انیس آن خال رویت

جفا پیشه مده دیگر عذابم

نمی گویی سلامم را جوابم

نمی آیی چرا یکدم به خوابم

که عاطف را انیس آن خال رویت

جفا پیشه مده دیگر عذابم